Blog o wspaniałych myśliwych - hienach




blogi

Witam na najlepszej polskiej stonie o hienach. Możecie tu znaleźć wiele zdjęć, informacji, filmów i ciekawostek. Mam nadzieję, że powrócisz tu jeszcze nie raz ;)

Baner bloga

KONTAKT

E-mail: julialichon@gazeta.pl Gadu Gadu: 12026283

Niezbędne fakty

środa, 31 marca 2010

Od maleństwa do drapieżnika

hieny

1. Hieny przychodzą na świat po ok. 4 miesięcznej ciąży.

2. Zawsze malutkie samiczki są większe od samców.

3. Suczki dostają więcej mleka od matki.

4. Pierwsze dni spędzają w norze.

5. Młode dostają małe porcje mięsa od matki. W przeciwieństwie do psowatych - hieny nie zwracają pokarmu potomstwu.

6. Dzieciak zaczyna wychodzić z nory i jeść z innymi. Jeśli matka ma wysoką pozycję, młode je przed dorosłymi.

7. Maść hienki zmienia się z czekoladowej w cętkowaną.

8. Szczeniaczki zaczynają obserwować polowania.

9. Małe jedzą już dużo mięsa, ale dalej są karmione mlekiem.

10. Zaczynają uczestniczyć w polowaniach.

11. W 14 miesiącu życia hienki przestają pić mleko.

12. W wieku około 2 lat hiena jest dorosłym drapieżnikiem.

poniedziałek, 13 kwietnia 2009

Hiena - pełne informacje

 

Bezwzględny, agresywny padlinożerca o upiornym śmiechu i karykaturalnym wyglądzie – tak wygląda przeciętna wiedza o hienie. O tym że zwierzęta te mają ciekawe zwyczaje i wymagają ochrony wie niewiele osób.

Negatywny wizerunek

Hiena nie cieszy się sympatią, podobnie jak większość zwierząt padlinożernych. Już sama świadomość, że to zwierzę może wywlec i zbezcześcić niedawno pochowanego krewnego wystarczyła, aby hien nie lubiono. Wszak w większości kultur zmarłym należy się szacunek, stąd zwierze, które okazjonalnie mogło spożywać ludzkie zwłoki budziło powszechny gniew i nienawiść. Jakby tego było za mało, jednym z dźwięków wydawanych przez hienę jest odgłos przypominający upiorny chichot.  Tego dla ludzi było już za dużo – nie dość że zwierzę dosłownie żeruje na cudzym nieszczęściu, to jeszcze się przy tym  „śmieje”. Do tego wygląd hieny -  dłuższe przednie łapy, kołyszący chód i nieproporcjonalnie duża głowa z silnymi szczękami. Jakby tego było mało szara sierść często poplamiona jest błotem i krwią. No i pokarm – mięso niekiedy już w stanie znacznego rozkładu, dla ludzi ohyda, dla hieny rarytas.

Nie dziwne, że takie zwierzę szybko znalazło swoje stałe miejsce w wielu językach, gdzie jest jednoznacznie negatywnym symbolem. Powiedzieć komuś: „ty hieno”  jest przecież obelgą. Wkrótce powstało zresztą określenie „hiena cmentarna” określające początkowo osoby trudniące się rabowaniem grobów. Obecnie określenie to ma znacznie szersze znaczenie, chociaż nadal jest jednoznacznie negatywne. Obecnie nazywa się tak  nie tylko wszelkiej maści rabusiów grobów współczesnych, czy starożytnych ale także  osoby żerujące na cudzym nieszczęściu, przy czym najczęściej działające skrycie (w domyśle zbyt tchórzliwe by czynić to jawnie).  Co ciekawe od 1999 roku Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich przyznaje nawet nagrodę: „hienę roku” dostają dziennikarze którzy wyróżnili się szczególną nierzetelnością i lekceważeniem zasad etyki zawodowej. Potocznie mianem hieny określa się nie tylko dziennikarzy zerujących na sensacji, ale także np. pracowników zakładów pogrzebowych czy różnej maści naciągaczy.


Biologia czyli jak jest naprawdę

Do rodziny hienowatych współcześnie należą zaledwie cztery gatunki przy czym jedynie dwa z nich są szerzej znane.  Charakterystyczna sylwetka hien jest wynikiem bardzo silnego umięśnienia przednich łap (które przy okazji są dłuższe od tylnych), szyi, głowy oraz karku – co jest wyrazem doskonałego przystosowania do zdobywania pokarmu. Hieny wbrew powszechnej opinii są bardzo sprawnymi łowcami – średnio aż 1/3 polowań kończy się sukcesem.  Są wytrwałymi zwierzętami – w czasie polowania hiena przez kilkanaście minut potrafi biec z prędkością ponad 50 km/h, ponadto skacze na wysokość ponad 250 cm. Jeżeli dodamy do tego czule zmysły oraz  życie w grupach o skomplikowanej strukturze społecznej – powstanie obraz sprawnego myśliwego. Rzecz jasna hieny nie gardzą padliną – bardzo silne szczeki zaopatrzone w mocne zęby potrafią rozdrobnić wszystko począwszy od mięśni na twardej skórze i kościach skończywszy. Silnie stężony kwas solny w żołądku pomaga szybko trawić duże ilości pokarmu, ponadto zapobiega rozwojowi różnych chorób wynikłych ze spożywania padliny.

Stado hien cętkowanych może liczyć nawet 80 osobników i panować na obszarze około 100 km². Znane są przypadki, kiedy ataki zdeterminowanych hien odganiały lwa od upolowanej przez niego zdobyczy. To czy hieny polują czy żywią się padliną jest uzależnione zarówno od dostępności zwierzyny i wielkości terytorium jak i także wielkości klanu oraz gatunku zwierzęcia. Największa hiena cętkowana, jest zarazem najbardziej mięsożernym i polującym gatunkiem. Hiena pręgowana i brunatna równie polują raczej na mniejsze zwierzęta lub żywią się padliną. Dla odmiany żyjący w parach protel jest wyspecjalizowanym łowcą i poluje wyłącznie na termity z jednego rodzaju, których w ciągu nocy może zjeść nawet do 300 000. Pozostałe gatunki jedzą średnio 1-2 kg mięsa dziennie, chociaż znane są przypadki że wygłodniała hiena jednorazowo zjadła 14 kg mięsa.

Co ciekawe w grupie hien panuje matriarchat, przewodnikiem stada zawsze jest wyrośnięta i doświadczona samica. Zresztą samice hien są większe i masywniejsze od samców a na skutek  wysokiej zawartości testosteronu we krwi charakteryzują się znaczna agresywnością. Wbrew obiegowej opinii, hieny potrafią wydawać kilkanaście rodzajów dźwięków, a osławiony chichot jest oznaką strachu a nie radości.  Do ataków na ludzi dochodzi raczej sporadycznie, częściej miało to miejsce w czasie dwóch epidemii śpiączki w Ugandzie (lata 1908/09 i 1950/51).


Zmiana wizerunku

Kurczący się obszar występowania, zmiany w ekosystemach i liczne prześladowania ze strony człowieka sprawiły, że dziś część hien jest zagrożona wyginięciem. Szczególnie narażona jest hiena brunatna – jako gatunek mniej plastyczny a  przy tym  bardziej bojaźliwy i mniejszy od pozostałych. Do dziś w Afryce na hieny poluje się z uwagi na wyrządzane przez nie szkody w hodowli zwierząt gospodarskich.
Zagrożeniem dla tych zwierząt są też ich odłowy – dziś na ulicach niektórych afrykańskich miast, wcale nie rzadko można spotkać ludzi którzy zamiast z psem na smyczy idą z hieną na łańcuchu. Nie jest tajemnicą, ze hiena pręgowana łatwo się oswaja, a tradycje jej hodowli sięgają już starożytnego Egiptu, kiedy to bywała trzymana w pobliżu domostw jako zwierzę mięsne.

Ludzie często zapominają także o ważnej roli hien w przyrodzie. Jako zwierzęta padlinożerne pełnią one funkcje naturalnych czyścicieli, zapobiegając w ten sposób chociażby rozwojowi różnych chorób. Często tylko dzięki nocnym ucztom tych nie lubianych zwierząt w okolicy nie dochodzi do wybuchu epidemii. Wszak gorący klimat oraz katastrofalny stan sanitarny w wielu afrykańskich i azjatyckich wioskach, gdzie odpadki wyrzucane są wprost na ulice jest idealną pożywką dla wielu bakterii. W wielu miejscach hieny stały się naturalnym składnikiem fauny na peryferiach miast i osiedli  gdzie zwabia je obfitość pokarmu – podobnie jak u nas lisy czy dziki.

by ekologia.pl

piątek, 03 października 2008

Tryb życia hieny brunatnej

 

Hieny brunatne żyją zazwyczaj samotnie, ale zdarzają się często małe grupy rodzinne, w których wszystkie zwierzęta są spokrewnione. Ich terytorium to zazwyczaj około 45 kilometrów kwadratowych. Zachowanie hien brunatnych jest bardzo podobne do zachowania hieny pręgowanej. Są aktywne głównie w dzień. Spędzają go na poszukiwaniu pożywienia. Hieny te żyją często na niegościnnych terenach, na których nie ma wody. Zjadają więc owoce i rośliny, w nadziei że uzupełnią tym płyny. Podobnie jak hiena pręgowana, hiena brunatna to rodzinne zwierzę, które często żyje ze swoimi rodzicami, ciotkami, siostrami, wujkami, itd. Gdy jedna z samic urodzi młode wszystkie inne chętnie jej pomagają.

Małe hienki

Młode hieny od urodzenia są pełne sił. Wyposażone są już w zęby, widzą i doskonale zdają sobie sprawę z otaczającego je świata. Są ruchliwe i ciekawskie. Gdy jedzą, robią nie mniej hałasu niż dorośli.

czwartek, 11 września 2008

Hieny potrafią używać patyków

Hieny są niezwykle inteligentne. Jako jeszcze bardzo mało poznane zwierzęta, budzą coraz większe zainteresowanie. Wielu naukowców zauważyło, że hieny potrafią używać patyków! Zaobserwowano młode bawiące się patykami w sposób nad wyraz inteligenty. Niektóre dorosłe osobniki doszły do wniosku, że patyk może się przydać do np. wydłubywania resztek pokarmu z pomiędzy zębów. Skomplikowane zachowania społeczne hien są zadziwiające. Każda hiena ma określony charakter i to często utwierdza jej pozycję w grupie. Samica dominująca musi być nie tylko silna i stanowcza, ale także sprawiedliwa, inteligenta i odpowiedzialna za dobro klanu. Te zwierzęta nie tylko są nadzwyczaj potężne, szybkie i silne, ale także wyjątkowo mądre, przewyższając tym mn. delfiny i słonie. Czas by ludzie przyjrzeli się dokładniej życiu tych wspaniałych stworzeń, które na pierwszy rzut oka wydaje się okrutne i agresywne.

 
1 , 2 , 3 , 4 , 5